-->

Wil Lof

Schilderijen van Wil Lof zijn abstracte composities, die door hun figuratie bij velen emoties oproepen. Dat is ook de essentie van haar drijfveer, ze gelooft in kunst als medium om gevoelens van emotie, ontroering en saamhorigheid op een aansprekende en herkenbare manier over te brengen op anderen.

Haar figuratieve schilderijen, uitgevoerd in acryl op canvas, linnen of papier, tonen geabstraheerde vrouwenfiguren, die samenkomen, samenzijn, en weer hun weegs gaan. Soms zijn de kleuren krachtig en geprononceerd, soms ook vaag en lossen de figuren op in de achtergrond. De composities zijn mysterieus en speculatief in de onderlinge relatie van de rudimentaire gestalten, die in hun lichaamstaal primaire gevoelens als liefde, verbondenheid, angst, isolationisme en dergelijke communiceren. In andere werken roepen de beeldvlakken en het lijnenspel visuele beelden op, die de toeschouwer voeren naar versluierde verten. Wil’s abstracties voeren soms zover, dat er geen figureren meer te onderscheiden zijn, maar enkel een spel van rechte of gebogen lijnen. Niet zelden leiden zulke kleurcomposities bij de toeschouwer tot speculatieve verbeelding en interpretatieve inbeelding van het schilderij.

Wil Lof past in haar schilderijen een bijzondere schildertechniek toe. Elk schilderij bevat een gelaagde reeks transparante taferelen, waardoor toon en compositie van de afbeelding wisselt met het invallende dag- of kunstlicht. De daaruit resulterende dynamiek zorgt voor verrassende en spannende wisselingen als dagen en seizoenen verstrijken.

Haar exposities en edities Wil Lof exposeerde te Chania (Kreta), gevolgd door een expositie in Port d’Andratx op Mallorca en deelname aan de 4e Biennale dell’Arte Contemporanea te Florence in 2003. Wil neemt deel aan de Muestra Internacional de Arte Contemporáneo Ciudad de San Sebastián in 2004 en toont haar werk in Barcelona, op de One Art Fair van de Frankfurter Buchmesse en in het Latin American Art Museum van Miami. In latere jaren neem ze deel aan Arte Sevilla (Spanje) en exposeert solo in Chania (Kreta, Griekenland). Exposities in Biarritz en Saint Jean de Luz in Frankrijk volgen. Behalve in de badplaats Saint Jean de Luz exposeerde ze ook in Puerto Banùs en Malaga (Spanje). Haar werk werd ook getoond in Mar del Plata (Argentinië), in Montréal (Canada) En in de afgelopen jaren in Calcutta, New Delhi en Mumbai (India).

Dankzij de inspanningen van “Dutch Luxury Design” zijn tien schilderijen naar het zuiden van Europa verhuisd en worden getoond bij de Timeless Gallery Group in Spanje, Zweden, Polen en de Verenigde Staten. Een selectie is opgenomen in de gedrukte folder “Love & Passion” en in de pdf-uitgave.

Wil Lof is permanent vertegenwoordigd met recent werk bij verscheidene galerieën in Nederland, Duitsland, Griekenland, India, Frankrijk en Spanje. Naast originele abstracte en figuratieve schilderijen brengt ze in eigen regie kunstdrukken (giclées) in gelimiteerde oplage uit van haar schilderijen. Verscheidene uitgevers gaven ook kunstdrukken (fotolitho’s) uit in een ongelimiteerde oplage.

-->

Arie Onnink

Arie had een veelbetekenende loopbaan als docent beeldende vorming en grafisch vormgever achter de rug, voor hij in alle hevigheid de schilderkunst omarmde.

Hij zoekt in zijn werken naar de schurende grenzen van de realiteit. Deze werkelijkheid, in al zijn rauwheid, absurditeit en grimassen, schenkt de schilder oneindig veel inspiratie om zijn verhalen met de toeschouwer te delen. Verontrustende schilderwerken, veelal tijdloos, geven ons een blik in een wereld van melancholie en ‘tristesse’. Een beeldverhaal waarvan de toeschouwer zélf de schrijver is.

Overheersend in zijn werken is het vaak zware en sobere kleurenpalet in een zo kenmerkend handschrift.

“Enige mate van verontrusting en gelaten verbazing kan geen kwaad in de (schilder)kunst, aldus Onnink, er wordt immers al genoeg gelachen.”
-->

Elzo Dibbets

Elzo schildert fascinerend door de bijna fotografische gelijkenis. Zijn schilderijen zijn als het ware wat vage, mysterieuze foto’s geschilderd in een perfecte techniek. Dibbets gaat in eerste instantie uit van een witte en lichtgrijze onderschildering aangebracht met penseel, spons of verfspuit. Over deze onderschildering worden dan tientallen dunne transparante kleurlagen aangebracht [glacis]. Al werkend brengt hij steeds meer details aan, totdat zijn definitieve, ideale beeld op het doek staat. Uitgangspunt is het dagelijks leven. Gebouwen, mensen, dieren en dingen. Vervolgens worden onderdelen van een gekozen tafereel er uitgelicht, ingekaderd, afgesneden, vergroot, vervaagd en verschoven. Elzo lijkt toevallig tegen zijn onderwerp aan te lopen. Op een dergelijk moment ontstaat er in een schijnbaar onbeduidend aspect een verwondering of verbazing die hem de inspiratie geeft om het in een schilderij te onderzoeken en verder uit te diepen. Zo´n aspect kan van alles zijn. De steen die op de grond valt maar de bodem nog net niet geraakt heeft, spiegelingen op een marmeren kerkvloer, of, zoals hier in de tentoonstelling te zien is, de breking van het licht in een plastic zakje.

Als kijker stel je je voor hoe de schilder zijn onderwerp bestudeert. Wat kun je met een plastic zak. Er iets instoppen, uithalen, iets anders erin stoppen, wat doet zonlicht met het beeld, en een lamp, ´s ochtends, ´s avonds. Telkens heeft de zak een andere vorm, kleur, andere spiegelingen. Voor Elzo een onderwerp waarmee hij raad weet en waar hij plezier aan beleeft. Door verschillende schilderijen te produceren binnen het thema geeft hij de kijker alle kans om mee te gaan in zijn proces.

Opvallend in zijn werk is de sobere voorstelling. Hij vermijdt in zijn werk die elementen, die hij als storend ervaart. Het is hem er om te doen binnen het schilderij een ideale wereld te scheppen die volledig in harmonie is, overeenkomend met zijn schoonheidsideaal. Verder zijn de kleur verlopen en afwisselingen van scherpte en onscherpte in het beeld, typerend voor Elzo’s schilderijen. Dat hij zo´n handschrift heeft is niet verwonderlijk. Hij gebruikt de technieken al sinds de zeventiger jaren en is hierdoor een meester in z´n vak.
-->

Vladimir Hristov

Vladimir Hristov (Skopje) makes paintings, drawings, media art and mixed media artworks. By using popular themes such as sexuality, family structure and violence, Hristov finds that movement reveals an inherent awkwardness, a humor that echoes our own vulnerabilities. The artist also considers movement as a metaphor for the ever-seeking man who experiences a continuous loss. His paintings don’t reference recognizable form. The results are deconstructed to the extent that meaning is shifted and possible interpretation becomes multifaceted. By emphasizing aesthetics, he creates intense personal moments masterfully created by means of rules and omissions, acceptance and refusal, luring the viewer round and round in circles.

ARTIST STATEMENT: ‘My paintings are rough and ready. They may be beautiful, aesthetically pleasing and yet simultaneously ugly and chaotic often with provocative and distorted forms. It is this tension which forms my research in painting the imagery. Sometimes the works can be almost passive and subtle in their presence and use of color. Other times expressively explosive. My works are built up with; charcoal, markers, acrylic paint, oil, etc. on canvas, possibly with (in developing phase) interactively triggered by audience video projections onto my artworks. With an abstract attitude to form and volume finely rendered “human-like” appearances appear in rough, semi-defined and complex spaces. The intention is to take the atmosphere of the image and allow the image “to become inside the room” instead of the idea of having a “window on the wall” to dip into. Those forms should as well be calling to us to join theirs or they are coming into our world anyway…’ .
-->

Peter Hermans

Peter Hermans geboren in Weert 1950.

Vrijwel zijn gehele leven heeft hij getekend en geschilderd en sinds hij de lithografie vaarwel heeft gezegd in 1996 is hij fulltime actief als beeldend kunstenaar.

Vanaf 14 jarige leeftijd werd hij al geboeid door kunst en cultuur, zo werd hij o.a. geïnspireerd door Picasso, en Lucebert, waarbij tentoonstellingen, die hij toen bezocht van Constant Permeke en Karel Appel diepe indruk op hem maakte. Mede hierdoor werd het “schilderdier” in hem losgemaakt.

In eerste instantie schilderde hij met olieverf, maar uiteindelijk geeft hij de voorkeur aan de veelzijdigheid van acryl, die hij gebruikt op een manier zoals hij voorheen olieverf hanteerde.

Zijn huidige stijl ontwikkelde zich na meerdere omzwervingen opgedaan in het dagelijks leven, musea, kunstboeken, maar zeker ook door zijn beroep als lithograaf, waarbij hij vaak in contact kwam met allerlei kunstvormen.

Mensen in allerlei situaties, maar ook dieren krijgen een prominente plaats door middel van expressieve penseelstreken, met een kleurrijk palet.

Werken van Peter Hermans zijn niet in één blik te bevatten; ze nodigen uit om intensiever te kijken en zo meer facetten te ontdekken en te ondergaan.

Zijn streven is niet alléén een mooi beeld te creëren; hij probeert vooral een krachtig, prikkelend en boeiend geheel te laten ontstaan.
-->

Tom Senders

Al vanaf het begin dat Tom als architect bij De Twee Snoeken werkte, schilderij hij in olieverf en aquarel. Vanaf 1985 heeft hij lessen gevolgd waarbij aanvankelijk de aquareltechniek intensief beoefend werd, vaak ook op locatie, in het landschap.

Vanaf de jaren negentig is hij zich steeds intensiever bezig gaan houden met de schilderkunst en werden zowel zijn aquarellen als zijn schilderijen abstracter. Integreren van structuren en architectonische verhoudingen in de schilderkunst is daarbij steeds een terugkerende thema. Zijn eerste grote tentoonstelling vond plaats in Het ‘ techniekHuys in Veldhoven waar hoofzakelijk expressionistische, geabstraheerde landschappen, vaak met felle kleuren, geëxposeerd werden. Dit werk symboliseert voor hem het losmaken van architectuur, in de veronderstelling ‘je schildert toch anders op doek dan dat je als architect driedimensionale ruimten ontwerpt ‘.

Na de tentoonstelling in Velhoven is zijn werk stapsgewijs veranderd en verder ontwikkeld, meer eigen bij de persoon. De compositie, ordening en verhoudingen op de doeken worden weer meer architectonisch en het kleurgebruik duidelijk minder intensief. Bovendien is kenmerkend in het recente werk de transparantie die ontstaat door het aanbrengen van de verf in meerdere, niet dekkende lagen.
-->

Kantcho Kanev

Poëzie van de dissonantie door Dalmazio Ambrosioni

Op het werk van Kantcho Kanev, wiens uitdrukkingsvaardigheid een innerlijke dimensie op het waarnemingsvalk binnendringt, drukt een unieke stempel. Aan de basis van zijn werk plaatst de kunstenaar typisch expressionistische elementen, zoals de dissonantie (de variërend harmonische verhouding tussen de samengestelde elementen van het werk) en de deformatie, ofwel de antagonistische positie tussen het werk van de kunstenaar en de zichtbare werkelijkheid. Zo wordt zijn werk – onafhankelijk van de techniek of de aard van de drager waarop het werk gerealiseerd wordt: papier, linnen, doek, hout, keramiek…- het ontmoetingspunt tussen “intern” en “extern”, tussen zichtbare en onzichtbaar, tussen subjectieve waarneming en realiteit. Langs dit traject maakt de kunstenaar gebruik van een omvangrijk gamma van stilistisch hulpbronnen: van uitgesproken kleuren, levendig en schel, tot goed geschetste randen; van de onmiddellijkheid in weergave en terugkerende penseelstreken tot symbolische en allegorische elementen, die de innerlijke visie van de werkelijkheid accentueren. Dit betekent dat Kantcho Kanev op zijn weg naar abstractie een reeks van verwijzingen naar de moderne kunst maakt, in het bijzonder naar het naturalisme, het thematische en het ruimtelijke, zich echter afzettend van het geometrische en het informele.

Betekenisvol is het surrealistische gegeven waarmee hij de poëtica van “het schilderij in een schilderij” onderzocht. In dit type schilderij zijn herkenbare elementen – zoals een figuur of een deel daarvan, een landschap of zelfs drukletters – in vooraf vastgestelde vormen ingevoegd, waarmee hun vergelijking langs inhoudelijke en overtreffende lijn wordt gemaakt.

In werkelijkheid wordt in het hele werk van Kanev gespeeld met de overschrijding der limieten, wat één van de grote thema’s in de hedendaagse kunst is. Deze hardnekkige dramaturgie van het zich beheersen en het zich te buiten gaan, veronderstelt een geschiedkundige allure: het duidelijke moderniseren van de afbeeldingen baseert zicht op een fundamenteel klassiek beginsel en tegelijkertijd is zij gericht op haar overschrijding. Het gebruik van tekens en kleur komt daarbij te hulp. Tekens met scherpe, snijdende lijnen, ruimtelijk belangrijk, vooral op zwart aangebracht en geplaatst als referentiepunten voor een schildering, die zich vervolgens over het poëtische n vertellende vlak uitspreidt: het “warme” kleurengamma, levendig en stralend, waarin rood, geel, lichtblauw en groen overheersen, van toonversmeltingen afstand is gedaan en waar in de harmonische kleurschakering het voorbijgaan van de tijd weerkaatst wordt, de sluier van de natuur, de vermetelheid van de vormen. Het zijn duizelingwekkende kleuren, die de ingehouden consistentie van de fysische elementen onderstrepen en de innerlijke perceptie verheerlijken. Het zijn vrolijke, geraffineerde, overvallende kleuren, die de kunstenaar uit de natuur steelt om innerlijke situaties en visioenen te schilderen. Hij doet dit door de kleurenharmonie tot een verzoeningselement tussen harmonische waarneming en dissonante realiteit te maken, waarbij expressieve waarden als de wezenlijke capaciteit van trillingen, transparanties, weerspiegelingen en lagen behouden blijven.