-->

Erik Oussoren

Werkt als beeldhouwer bij voorkeur met hardsteen of marmer, al dan niet in combinatie met staal of hout. Door middel van basale lijnvoering geeft hij uiting aan zijn eigen beeldvorming over gemoedstoestanden en gelaatsuitdrukkingen in zijn directe omgeving. Veel van de beeldhouwwerken van Erik Oussoren komen tot stand middels handgereedschap. Bij grotere stukken schuwt hij machinale bewerking niet. Men zou hierbij kunnen spreken van praktische esthetica. Met vaak minimale ingrepen, zoals het scheuren en joppen van de steen, probeert hij een maximum aan resultaat te bereiken. Naïviteit en impulsiviteit staan tijdens het beeldhouwen hoog in het vaandel. Hierdoor probeert hij de benadering van een beeld primair en sober te houden. De techniek mag in de visie van Erik Oussoren nooit de overhand krijgen omdat een beeld dan verliest aan spanning en zeggingskracht.
-->

Mike Piché

“Het vrouwelijk naakt, de sensualiteit van het lichaam is een terugkerend thema in mijn werk. De vrouwen meestal op zich zelf staand, intiem vormgegeven staan als krachtige figuren in de ruimte. Intimiteit, tederheid en verbondenheid zijn terugkerende thema’s. Ik benader het beeld vanuit de abstracte vormen. Tijdens het ontstaan worden die abstracties uitgewerkt in een figuratief beeld. Het is een constant balanceren met volumes”.

“An ever-recurring subject in my work is the female nude and the sensuality of the body. The women are intimately shaped as powerfull figures in space. ever-recurring subjects are intimacy, tendrerness and solidarity. I approach a sculpture starting from abstract shapes. During this process of creation these abstractions are worked out in a figurative sculpture. It is a constant balance of volumes”.
-->

Ugo Corsi

Ugo Corsi is an Italian terracotta modeler. It was essential for him to frequent the last remained craftsmen’s workshops in Tuscany, especially who worked by the ancient artistic Manifattura di Signa, by Florence. This knowledge – which still arrived from old Renaissance ateliers – with its technical processing of the work and of the patination, permit him to realize sculptures with a mixture between ancient and modern style, in the conviction that art cannot be separated from technical ability, and must evolve and transform itself looking for beauty and harmony.
-->

Giel Clijsters

Mijn eerste beeldhouwwerk in marmer heb ik gemaakt in 1999 in de werkplaats van Klaas Harmsen, steenhouwerij in Hilversum. Hier heb ik het hakken in hardere steensoorten geleerd. In de loop van de jaren zijn steensoorten als: Italiaanse, Portugese marmer soorten, Belgische hardsteen, travertin, transparante, blauwe, bruine en zwarte albast, en diverse serpentijn soorten voorbijgekomen. Het mooie hiervan is dat iedere steensoort zijn eigen – eigenheid – en daardoor zijn eigen behandelwijze heeft. Ik heb in Nederland en België geëxposeerd. Mijn werk bevindt zich bij particulieren in Nederland, Canada en Duitsland. Een beeldhouwwerk is aangekocht door de Oud-Katholieke kerk in Hilversum. Wat stijl betreft heb ik mijn eigen stijl aangehouden. Beelden gemaakt die ik zelf mooi vond, daarbij denkend aan een interview dat de bekende Nederlandse beeldhouwster Theresia van der Pant gaf waarin zij zei dat het maken van mooie beelden haar enige drijfveer was. Of zoals Aat Veldhoen het zegt: Ik probeer altijd stijllos te blijven want als je een stijl krijgt verval je al gauw in maniërisme en dat moet je voorkomen. Voor mij betekent dit, bij mijzelf blijven en beelden maken waar ik zelf achter sta.
-->

Yvonne Ravelli

Geboren in 1960 in Heemstede in een artistiek gezin. Haar moeder was toneelspeelster en een vader als steenhouwer, wat er voor zorgde dat zij al op jonge leeftijd de liefde voor steen en het creëren meekreeg. Het ontwerpen en bewerken van steen en andere materialen kwam pas later; zij is zoals je dat noemt een laatbloeier. Werk en gezin stonden op de eerste plaats. Toen de kinderen groter werden kreeg zij de tijd om zichzelf te ontplooien. Door bij verschillende kunstenaars lessen te gaan volgen heeft zij zich verder ontwikkeld. Yvonne is multidisciplinair. Beeldhouwen, schilderen, edelsmeden en glas. Begonnen met schilderen in diverse disciplines, schildert zij graag op groot doek met acryl en mixed media. Het is een uitdaging voor haar om snelheid en dynamiek vast te leggen op doek. Door gebruik te maken van grote kwasten, paletmessen, spatwerk, zand en alles wat verder voor handen is ontstaat een gelaagde huid die een verrassende intensiteit geeft aan een schilderij. Beeldhouwen is een andere passie van haar. De liefde voor steen heeft ze van haar vader meegekregen. Het is fantastisch om een prachtige steen om te vormen tot een beeld. Heerlijk om aan te werken. Met heel veel gevoel wordt een beeld gecreëerd. De afwisseling van abstract en figuratief is voor haar een enorme uitdaging. Haar voorkeur gaat uit naar de verschillende soorten marmer. Ook bronzen beelden behoren tot haar oeuvre. Edelsmeden; zilver smeden en drijven, secuur en met veel geduld vormen geeft enorm veel voldoening. De manier van werken en de diversiteit die je aan het uiterlijk van een sieraad kan geven is fantastisch. Heerlijk om te doen. Helemaal van zilver of desgewenst met gebruik van edelstenen in een ontwerp. Het eindresultaat: een prachtig sieraad! Glasobjecten zijn een nieuwe uitdaging die zij met overgave en enthousiasme uitvoert. De prachtige kleuren van glas fusen tot bijvoorbeeld een mooie schaal is een heel andere manier van werken. Glas ten opzichte van steen en zilver is veel stroever en lastiger te vormen, een enorme uitdaging is hiermee geboren.
-->

Arno Kuppens

Arno Kuppens (signeernaam Nol) werd geboren in 1978 en is de zoon van beeldhouwer Jos Kuppens. In 2003 stuurde hij af in Genk op productdesign en stelt sindsdien geregeld tentoon in België en Nederland. Nol werkt voornamelijk met steen en polyester. De verschillende vormen die hij tegenkomt in het dagelijks leven zijn een doorlopende bron van inspiratie. Dit wordt door hem vertaald in een beeld: abstract, gevoelig en eenvoudig met harde en zachte tastbare lijnen. De toeschouwer kan hierin zijn eigen emotie beleven. Nol vertrekt graag vanuit een eivorm; een van de oervormen. Als de vormentaal van een product voldoening geeft wordt het tijdloos…
-->

Lucas Klein

Lucas Klein studeerde van 1974 tot 1979 beeldhouwen aan academie Minerva in Groningen.

Een belangrijk element in het werk van Lucas Klein is de verbinding. De beelden van steen en hout bestaan vaak uit meerdere onderdelen die door een contrasterend materiaal worden samengevoegd.

“Groene Boot” impliceert de eeuwenoude relatie tussen hier en ginds, een figuurlijke oversteek in ruimte en tijd. De poëtische vertikale objecten met titels als “Klooster” en “Tempel” maken een verbinding tussen hemel en aarde. Beelden als “Göbekli Tepe” en “Steentijd” verwijzen naar oude megalithische culturen, een belangrijke bron van inspiratie voor steenhouwer Lucas Klein.

Krachtige vormen in steen worden aaneengeschakeld tot mystieke, hermetische beelden.
-->

Doris Pappenheim

Doris heeft zich altijd al aangetrokken gevoeld door steen. Maar zij was de 50 reeds gepasseerd toen zij hiermee actief aan de slag ging. Nu kan zij zich een leven zonder beeldouwen niet meer voorstellen.Nadat zij een tiental jaar gedurende een aantal maanden per jaar in Pietrasanta (Toscane)verbleef om te beeldhouwen, is zij sinds 2012 permanent gevestigd in dit stadje, waar beeldhouwers van over de hele wereld werken. In Pietrasanta is alles aanwezig voor wie wil beeldhouwen in marmer. Haar passie en creativiteit worden dan ook gevoed door de hele sfeer van het stadje waar alles draait om het beeldhouwen. Pietrasanta ligt dicht bij Carrara, waar zich in de omgeving de marmergroeven bevinden.

Zij werkt niet alleen met het marmer uit de nabij gelegen groeven, maar ook met gekleurde marmersoorten, die uit Zuid-Italie, Siena, Portugal, Spanje of Egypte komen. Pietrasanta voorziet in dit opzicht aan de vraag van alle beeldhouwers. Omdat de gekleurde marmersoorten weerbarstiger zijn, noodzaakt dit tot een inventievere manier van werken.

Een beeld van marmer vergt veel tijd en geduld. Voor een marmeren beeld moet men al gauw 6 weken uittrekken. Het is voor haar een uitdaging om van het harde, uitgehouwen blok marmer, een zachte, ronde, vrouwelijke, of organische vorm te maken, waarbij de perfecte afwerking erg belangrijk is. De werken van Doris zijn “vrouwelijk”. Ronde, organische vormen typeren haar werk. De toeschouwer wordt geneigd het werk aan te raken en dat is ook haar bedoeling. “De zachtheid van het marmer” komt door de aanraking nog beter over.


-->

Hank Beelenkamp

Met mijn beelden wil ik autonome voorwerpen maken waarin iets gebeurt, die het oog trekken, die je vast zou willen pakken en die op zich zelf volmaakte ornamenten zijn die hopelijk dwingend genoeg zijn om iets voor de beschouwer/eigenaar te betekenen.

In dit streven sta ik niet alleen, mensen doen dit al duizenden jaren lang.

Of we nu naar een biface uit de prehistorie kijken, naar de beelden uit de Griekse tijd, dan wel naar kunstwerken uit b.v. het jaar 1924, ik ben met exact het zelfde bezig, en word geconfronteerd met dezelfde praktische – en vormproblemen als de beeldhouwers uit genoemde tijden en culturen.

Ik ben dus geen vernieuwer, wat dat dan ook moge betekenen, ik kijk eerder achteruit dan vooruit, ik werk vanuit een traditie die er was en altijd zal blijven, en het is wonderlijk wat je daar uit kan ervaren en leren.

Mijn vernieuwingen spelen zich af op de vierkante millimeter van een nieuw beeld, dat lijkt niets, maar daar heb ik nog een heel beeldhouwleven mee te vullen!

Mijn werkwijze is simpel, ik neem een steen, denk na en pak mijn beitels en begin te werken, het Beeld zelf laat mij wel zien wanneer het af is.

Hoewel er over het algemeen herkenbare elementen aan mijn beelden te zien zijn, gaat het mij niet om de herkenbaarheid van die elementen, maar om de vorm en ontroering.

In die zin zijn mijn beelden wel abstract te noemen .


-->

Miranda Karskens

De sculpturen die Miranda maakt zijn voornamelijk non-figuratief en meestal is het uitgangspunt het materiaal zelf en de vorm van de steen. Vaak werkt zij niet met een vooropgezet idee, de grillige vorm van de nieuwe steen inspireert haar tot een bepaalde vorm. Het beeld hoeft niet verklaard te worden. Het moet het vertrekpunt zijn van de verbeelding van diegene die toekijkt. De materialen waar Miranda zoal mee werkt zijn hardsteen, marmer, serpentijn, kalksteen.