-->

Alexa Hillen

De getoonde foto’s (series) zijn geïnspireerd door mijn reizen naar andere culturen, maar ook door het dagelijkse leven. Oude gebouwen, afgelegen locaties, landschappen, mensen, details: er is veel wat mij aanspreekt. Er is zoveel dat op het eerste gezicht “gewoon” lijkt, maar vastgelegd door het oog van de fotograaf ineens een bijzonder verhaal kan vertellen.

Serie “De schoonheid van het verval”
Met de „surrealistische” foto’s uit de serie “De Schoonheid van het Verval” wil ik een puur en onbewerkt beeld tonen van de werkelijkheid, met aandacht voor sfeer, compositie en lijnenspel. In de getoonde foto’s komt de kracht van de natuur, aardse kleuren, totale stilte, maar ook een desolaat gevoel van verlatenheid tot uitdrukking. Gefotografeerd in Namibië, Kolmanskop, na meer dan 50 jaar leegstand verworden tot een spookstadje.

Serie “Street Art”
De foto’s van bijzondere muurtekeningen zijn gespot in grote steden als Amsterdam, Napels, Valencia en Londen. De meeste mensen lopen er achteloos aan voorbij, maar als je er oog voor hebt blijkt er véél waar te nemen. Street Art is openbare kunst, een momentopname, nooit blijvend en altijd in beweging. Deze vorm van kunst kan een waardevolle aanvulling zijn voor het straatbeeld. Straatkunst, vastgelegd op foto, zonder bewerkingen, gewoon zoals het is, puur, krachtig, kleurrijk.

Serie “Harajuku girls”
Japan, een land van perfectie……
Harajuku girls zijn trendy jongeren rondom het metrostation Harajuku in Tokio. Jongeren met een stijl die niet in één genre te vangen is. Naast modieuze kleding, maken haardracht, haarkleur, piercing, schmink het fotogenieke plaatje compleet. Deze unieke straatmode heeft Harajuku bekend gemaakt als modehoofdstad met artikelen in Japanse en internationale magazines zoals Kera, Tune, Gothic & Lolita, Bible en Fruits. Bekende modeontwerpers komen uit deze broedplaats vol ideeën en inspiratie. De foto’s van de Harajuku girls zijn dus géén studiofoto’s van fotomodellen, maar weergaves van een voor velen onbekende, maar zeer fotogenieke scene uit het dagelijkse leven in Tokio.
-->

Elies Auer

Elies Auer (1952) is a Dutch painter.

She has a MSc degree in building engineering and architecture from the Technical University in Delft, the Netherlands in 1976.

She has developed her painting skills in courses for professional painters, including Chinese Painting (Medan, Indonesia), Aquarelle and Crayon (Jakarta, Indonesia), Experimental Painting (Beauregard, France), Models (Doorn, the Netherlands), Models and Themes (de Toets, Zeist, the Netherlands), Academy (de Werkschuit, Zeist, the Netherlands).

After many years in Africa and Asia, she is now living and working in Zeist (the Netherlands) and Ameno (Italy), having before also studios in Warsaw (Poland) and Lisbon (Portugal).

Her paintings are included in private and corporate collections in the Netherlands, Belgium, United Kingdom, Portugal, Italy and Poland.
-->

Bert van Santen

Bert van Santen (1958, Leerdam) leeft en werkt in Tiel.

Hij is medeoprichter van de kunstenaarsgroep “Barbares d’Esprit” en uitgever van de kunstmap “K”.

Zijn werk omvat schilderijen, beelden, kastobjecten, werk op papier en kunstenaarsboeken.

Het recente werk “Fleurs du Mal”, geïnspireerd door de gedichten van Charles Baudelaire, is een reflectie op de problemen van de huidige tijd.

Van Santen laat op de materieschilderijen onder andere zien wat hij als colorist in huis heeft. De bloemen en takken zijn haast reliëfs.
-->

Quintijn van Eyk

Ik ben Quintijn van Eyk woon in Malden en werk in Nijmegen.

Mijn werk laat zich omschrijven als lyrisch abstract werk veelal grote doeken maar ook meer gangbare maten. Mijn inspiratiebron is de chaos en complexiteit van het leven het bestaan. Het leven is nog steeds een chaos waarin ik ordening dien aan te brengen.

In mijn schilderijen is het op ieder uur van het etmaal tegelijkertijd dag en nacht. Die uitspraak valt staande te houden, maar onverdedigbaar is de stelling van mijzelf, die de chaos beschouwt als een kosmisch gegeven de orde als het werk van mensenhanden.

Het woord chaos is verwant aan ons werkwoord ‘gapen’. De chaos gaapt, is een gapende afgrond, hoeft niets te vertellen, verveelt zich, is een bodemloos vat dat nooit iets voortbrengt dan “Niets”, een ‘Niet-zijn’ dat gaapt van verveling. Een leegte, “niet om te filmen”, zegt men, en niet om te schilderen.

De chaos, een zuigend zwart gat, heeft nooit een nacht voortgebracht. Is zeker niet iets om een woord of een kwast vuil aan te maken.

Wat ik doe als ik schilder , is van andere ”orde” dan de orde en chaos. Mijn titels verwijzen hier dan ook naar o.a. Landscaping, Two Figures, Female Study, Study for Female.. Het schilderij heeft gesproken.
-->

Adri Langbroek

De kunstenaar aan het woord:
‘Hoofd thema in al mijn werk is de mens in het landschap. De basis daarvan ontleen ik aan teksten, muziek, reizen en het dagelijks leven, waarin komen, ontmoeten, afscheid, elementen zijn. Soms zijn dit heftige momenten, vol en rijk, terwijl daar tegenover perioden staan van rust, leegte en ruimte.

Het werk bestaat, beeldend gezien, uit doorlopende verhaallijnen. Hieruit is een verwante lijnvoering en vormentaal ontstaan. De verhalen en daarmee de beelden vloeien als het ware in elkaar over. Muziek en tekst geven emotie en herinneren mij aan mijn jeugd. Leven in de rand zone van stad en buitengebied. Dicht bij de velden, de klankkleur en geur van de natuur. Een buitengebied waar we, ongeacht het weer, afspraken, speelden, dansten, in het gras lagen, elkaar ontmoeten. Deze herinneringen verbeelden :”de mens in het landschap”. Daar ligt de oorsprong, de rode draad in al mijn werk. De kijker kan zijn eigen gedachten projecteren en zo zijn eigen verhaal vormgeven’.

Techniek:
Graveren ( of krassen) in karton en de vorm die daaruit voortvloeit is het hoofelement in mijn werk. De kracht waarmee het graveren die er bij heftigheid uitzien als groeven, geven de gemoed- toestand van het moment weer. Afhankelijk van de toevoeging van andere materialen, wordt een gedeelte van de groeven minder zichtbaar en worden sporen in het werk.

-->

Bert Oosthout

Schilder van de Vloedlijn
Het schilderen van de vloedlijn en andere door zout water geïnspireerde doeken is voor Bert Oosthout een uit de hand gelopen hobby. Bijna dagelijks heeft hij een kwast of paletmes in handen. Hij is autodidact. Oosthout is behalve kunstenaar ook nog actief in het bedrijfsleven, als adviseur en interim-manager.

Zout water was nooit ver weg
Oosthout: ´Ik ben geboren en opgegroeid op Curaçao. Op zo’n klein eiland is de zee nooit ver weg. Ik was er vaak te vinden. Zeilen doe ik vanaf mijn jeugd. Inmiddels heb ik de nodige nautische mijlen gemaakt: in de Carieb, op het IJsselmeer, de Wadden, de Noordzee en nog verder. Ik heb verschillende oceaanoversteken gemaakt.

Nedlloyd Spice Race
‘De meest spectaculaire was de deelname aan de Nedlloyd Spice Race in 1980. Ik maakte deel uit van de bemanning van de Prodent van schipper Dirk Nauta. De startplaats was Jakarta; het doel was Rotterdam (met een tussenstop in Kaapstad). Rotterdam hebben we nooit gehaald: op een paar graden noord van de evenaar (in de Doldrums) ging de mast overboord. Daar drijf je dan…op die onmetelijk grote plas. Sateliet-telefoons bestonden toen nog niet. Wanneer je op je kleine bootje over de oceaan zeilt, voort geblazen door een storm of zonder mast drijft, dan beleef je de eindeloze open ruimte heel intens, de grootsheid van de natuur en je bescheiden plaats daarin. Dat is overigens niet anders tijdens een oversteek die gewoon volgens plan verloopt.`
-->

Cornelis le Mair

De in 1944 te Eindhoven geboren kunstschilder Cornelis le Mair kan men met recht een natuurtalent noemen. Al op de kleuterschool, amper vijf jaar oud, moet hij in alle klassen zijn tekeningen laten zien. Na het doorlopen van de middelbare school gaat hij studeren aan de kunstacademie in Den Bosch.

Helaas voor de getalenteerde Le Mair wordt in het huidige kunstonderwijs uitsluitend de ‘vrije expressie’ gedoceerd, waarbij een tekentalent wordt beschouwd als een hindernis op weg naar de ‘ware kunst’. Vanzelfsprekend kan geen enkele leraar hem iets vertellen over wat hem nu juist interesseert.

Op advies van een goedbedoelende onderwijzer stapt hij in 1965 over naar de Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen, waar het oude schilder-ambacht nog zou worden geleerd. Maar ook daar blijkt het modernisme te hebben toegeslagen, al is er gelukkig voor hem nog één leraar die traditionele schilderstechnieken serieus wil nemen: professor Victor Dolphijn.

In 1968 studeert Le Mair cum laude bij hem af in de richting portret- en figuurschilderen. Zijn leraar zet hem tevens op het spoor van het stilleven, een genre waarin hij zich is blijven bekwamen. In 1973 vestigt Le Mair zich als zelfstandig kunstschilder in een landelijk gelegen boerderij, in de directe omgeving van zijn geboortestad.

De stijl waarin hij werkt noemt hij zelf traditioneel-ambachtelijk. Dit is het vak zoals het eeuwenlang is beoefend en waarvoor een groot tekentalent, veel kennis en een nimmer aflatende oefening is vereist.

Daardoor kunnen de schilderijen van Le Mair terecht worden vergeleken met die van de Oude Meesters (waardoor hij negatieve kritiek krijgt van modernistische criticasters), maar voor de oplettende toeschouwer verraden ze beslist een eigen identiteit.

Cornelis le Mair is een veelzijdig talent. Naast zijn beroep, het schilderen van portretten, figuren, stillevens en een enkel landschap, houdt hij zich bij periodes intensief bezig met de architectuur, het maken van beelden, het bouwen van muziekinstrumenten en het vervaardigen van meubels. Ook verruilt hij regelmatig het schilderpenseel voor de schrijfpen.

In 2002 verscheen bij uitgeverij In de Knipscheer een roman, Vanitas geheten, waarin de schilderkunst een grote rol speelt. Daarnaast publiceerde men een essaybundel over de verschillende aspecten van zijn vak. Het interieur van zijn boerderij, dat hij naar eigen inzichten heeft verbouwd en ingericht, is vaak gefilmd, gefotografeerd en beschreven. Vele tijdschriften hebben artikelen gewijd aan dit merkwaardige onderkomen en ook in televisieprogramma’s is het vaker te zien geweest. Uiteindelijk heeft Le Mair het boek “Op Reis in Eigen Huis” uitgebracht met een compleet foto-overzicht.

Grote exposities waaraan de media veel aandacht hebben besteed, zijn de overzichtstentoonstelling in Museum Kempenland (1994), de eenmanstentoonstelling in Slot Zeist (1998) en de overzichtstentoonstelling in het Westfries Museum (1999). In 2004 organiseerde Museum Kempenland een tentoonstelling rondom zijn maquette van een gebouwencomplex, het zogeheten Vanitas-paleis. In 2014 was opnieuw Slot Zeist de locatie met een grote tenstoonstelling van Cornelis’ werken. Eind 2015, begin 2016 was er een tentoonstelling in Museum Slager in ‘s-Hertogenbosch.
-->

Hetty Ansing

Hetty Ansing had als kind al een fascinatie voor het tekenen van mensen. Als vanzelfsprekend volgde zij al in haar tienerjaren een opleiding portrettekenen. Onder de bezielende leiding van een bekend Haarlems kunstenaar werd daar de basis gelegd en verdiept voor een talentvol kunstenaar. Zij bleef werken aan nieuwe toepassingen en voegde na jaren van studie een nieuwe techniek toe, de aquarel. Zij liet de geldende opvatting echter achter zich (het vaag-expressief of nat-in-nat werken) en ontwikkelde een prachtige fijnschildertechniek.

Zij zag haar uitdaging in de grote verscheidenheid van de menselijke expressie en gelaagdheid van het karakter maar bovenal in de natuurlijke weergave van de persoon. Met de jaren ontplooiden haar inlevingsvermogen en de trefzekerheid. Dit leidde tot prachtige portretten en bijzondere opdrachten.

De aquareltechniek staat als zeer lastig bekend, maar bleek precies de succesformule te zijn waarmee zij zich duidelijk en herkenbaar weet te profileren. Haar techniek en kleurgebruik spreekt mensen aan omdat ze levendig is, transparant, eigentijds en karaktervol.

Hetty Ansing produceerde talrijke sfeervolle portretten voor haar opdrachtgevers, soms hele gezinnen en een groot aantal dieren. Ook ontving zij opdrachten uit het bedrijfsleven. Hetty Ansing houdt van mensen en die liefde vertaalt zich in bijzondere portretten.
-->

Kees van der Velden

De in Renswoude (Ut) geboren Kees van der Velden studeerde grafisch ontwerpen aan de kunstacademie in Arnhem (nu Artez) en doet zijn autonome werk tegelijk met een praktijk als zelfstandig webdesigner. Van der Velden woont en werkt in Zeist. Hij wil in zijn schilderijen een persoonlijke wereld creëren die tegelijk ruimte laat voor een eigen interpretatie bij de kijker. Elk schilderij komt tot stand via een dynamisch proces dat ruimte laat voor het doen van ontdekkingen. Zonder vooropzet en met telkens weer eigen wetten en eisen waarbij de voltooiing van het werk zich aankondigt in een soort eurekamoment.

De werken weerspiegelen zo op een directe wijze de verrassingen die de inspiratie vormen voor Van der Velden. Met een zekere aandacht en een open blik kan de kijker eenzelfde sensatie krijgen wanneer hij of zij na enige ogenblikken een eigen invulling in het werk ontdekt.
-->

Hans Mutsers

“Iconografieën van het landschap”. Zo noem ik mijn schilderijen uitgevoerd in olieverf of gemengde technieken. De picturale, kleurrijke schilderijen verbeelden structuren, vormen en symbolieken, welke direct te maken hebben met de natuur in al zijn verschijningsvormen. Elementen uit de natuur worden objecten en ik schilder ze omdat ik vind dat de betekenis van deze natuurlijke vormen voor mij vele interessante mogelijkheden bieden om het landschap met groot respect voor schilderkunstige tradities, te kunnen schilderen. Het indrukwekkende, poëtische landschap gebouwd door mens en natuur; voor mij onverzadigbaar, daarom blijf ik het schilderen.