-->

Ugo Corsi

Ugo Corsi is an Italian terracotta modeler. It was essential for him to frequent the last remained craftsmen’s workshops in Tuscany, especially who worked by the ancient artistic Manifattura di Signa, by Florence. This knowledge – which still arrived from old Renaissance ateliers – with its technical processing of the work and of the patination, permit him to realize sculptures with a mixture between ancient and modern style, in the conviction that art cannot be separated from technical ability, and must evolve and transform itself looking for beauty and harmony.
-->

Harry Arling

Harry Arling ( 10-01-1965 ), een veelzijdige kunstenaar

In 1989 begon Harry met het bouwen van zijn Science Fiction achtige voertuigen, die een jaar later hun eigen naam kregen: Kosmotroniks. Harry Arling was altijd al een verwoed modelbouwer, en daaruit zijn de Kosmotroniks ontstaan. Het zijn ruimtelijke objecten(soms voertuigen, soms dieren, soms gewoon objecten), die bestaan uit modelbouw onderdelen en afvalmateriaal, bv oude wekkers, doppen, flessen, etc.

Als hij begint met het bouwen van een nieuwe Kosmotronik, weet hij nog niet wat hij gaat maken. De aanwezige materialen bepalen gaandeweg het proces wat hij gaat maken. Zo is elke Kosmotronik een uniek object, uit Harry’s fantasie ontsproten.

In 1991 kreeg hij zijn eerste expositie in de Spatie. Sindsdien heeft hij geëxposeerd door heel Nederland.
In 2008 heeft hij een overzichtsexpositie laten zien van de Kosmotroniks, in Kemzeke (Vlaanderen), georganiseerd door de Verbeke Foundation, met tal van andere kunstenaars uit binnen en buitenland.

In december 2011 heeft Harry Arling een expositie gehouden in zijn monumentaal koelpakhuis, die hij samen met zijn vriendin Elsa, die ook kunstenaar is, gekocht heeft. Vanaf 2011 organiseert Harry Arling elk jaar in December een expositie met zijn Kosmotroniks. In 2015 heeft Harry middels crowdfunding deelgenomen aan de Biennale in Florence, een prestigieuze, internationale kunsttentoonstelling, waar hij met zijn Kosmotroniks hoge ogen gooide.
-->

Rinke Baaima

Rinke Baaima is geboren en getogen in Vlaardingen (1955)

Opleidingen:
HTS weg-en waterbouwkunde, diploma.
2,5 jaar ac. v. Beeldende Kunst te Rotterdam.
4,5 jaar ac. v. Bouwkunst te Rotterdam.

Werkt als beeldend kunstenaar, met als disciplines schilderen en beeldhouwen en ontwerpen van interieurs en organische meubelen. Verder werkt hij als freelance beton en staaltekenaar voor verschillende bedrijven. Ik heb een constructieve achtergrond HTS weg- en waterbouwkunde. De HTS bevond zich naast de kunstacademie en dacht: “als ik klaar ben met HTS wil ik naar de kunstacademie”. Dat heb ik ook gedaan, afdeling beeldhouwen (ideeën ontwikkelen). Ik was in die tijd net getrouwd en raakte na een jaar gescheiden, wat tevens het einde was van de kunstacademie, omdat mijn ex vrouw ook op de kunstacademie zat en ik uiteindelijk in de jaren tachtig 7 psychosen in 8 jaar beleefde als gevolg van de scheiding. De kunstacademie heb ik 2 jaar gevolgd, waarna ik vast liep. Ik ben toen iets concreets gaan doen en naar de ac. V. Bouwkunst gegaan (4,5 jaar). In de tussen liggende jaren heb ik me bezig gehouden met schilderen, waarbij kleur en beweging belangrijk voor mij waren. Ik maakte vooral abstracte landschappen met technieken die ik me eigen gemaakt had. Zoals vloeibare acryl opbrengen, waarna ik het plaatselijk föhnde met een verfstripper en daarna afspoelen met water, waardoor er een interessant residu overbleef. Laag over laag werden de schilderijen geverfd, aldus Rinke Baaima.
-->

Talitha Schiffer

Wat ooit begon met een studie architectuur, ontwikkelde langzaam door tot een carrière in de beeldende kunst. Talitha Schiffer is al sinds haar jeugd gefascineerd door ruimte en ruimtebeleving en heeft deze op vele manieren onderzocht. Al filosoferend over ruimtelijkheid in de breedste zin begeeft zij zich graag in het overgangsgebied tussen architectuur en beeldende kunst. Ergens tussen de controle van de architectonische designgedachte en de fantasofie van de kunsten gaat zij op zoek naar nieuw ruimtelijk inzicht en betekenis. Haar zoektocht mondde onder andere uit in een unieke beeldende techniek die nog immer in ontwikkeling is. Haar creatief proces wordt deels bepaald door een complexe methodische aanpak welke ontstaan is uit de wens beelden in lucht te kunnen maken. Dat is ook werkelijk wat ze doet. Alle werken zijn door Talitha gespaard uit massa en daarna gegoten in diverse materialen.’ Het ruimtelijk werk ontstaat op een plek waar ik leegte creëer. Ik geef ruimte opdat het werk kan ontstaan. Het ontstaansproces zelf is autonoom en gaat haar eigen weg. ‘Art takes it’s course’ zogezegd. Samen met het publiek kan ik als kunstenaar alleen maar toekijken en het werk leren respecteren. Het beeld geeft op onafhankelijke wijze invulling aan dat wat er ooit was. Of aan dat wat niet was?’ aldus Schiffer

Als vanzelf komen uit het proces steeds nieuwe thema’s aan de orde. Voorbeeld hiervan is het samenkomen van schijnbare tegenstellingen en de afwezigheid van een helder overgangspunt van de een in de ander. Wanneer wordt de onderkant van een munt immers de bovenkant? Een ander voorbeeld is de omgang met toeval, verwachting en het sturen richting ongeluk. De rafelranden van een perfecte intentie zijn inspirerend en een metafoor voor het leven zelf. De perfecte intentie in Talitha’s beeldend werk is het koesteren van creatie, het op gang brengen en houden van proces en al doende metaforische voorbeelden te vormen van de manier waarop leven leeft. Niets meer en niets minder. De fysieke beelden zijn de resultante van een betekenisvol proces. Naast autonoom kunstenaar geeft Talitha les en ontwikkelt zij als cultureel ondernemer uiteenlopende concepten die vaak verband houden met kunstbeleving en creativiteitsontwikkeling.
-->

Jellie van Kranen

Jellie van Kranen is al jaren bezig met het maken van kunst, het loopt als een rode draad door haar leven. Zij had graag de kunstacademie willen doen maar dat is er nooit van gekomen. Wel heeft zij zich altijd bezig gehouden met kunst en heeft zij verschillende cursussen gevolgd. In haar werk bij Justitie heeft zij van 1986 tot 2000 1 à 2 dagen per week Crea lessen gegeven aan gedetineerden. Daar heeft zij met verschillende technieken gewerkt, maar schilderen met acryl, aquarel en pastel heeft nog steeds haar voorkeur. In 2000 is zij gaan reizen, waarbij ze in Australië kunstenaars ontmoette die van hun passie hun beroep hebben gemaakt. Van hen heeft zij les gehad in de “raku”techniek en het werken met klei. Dit heeft Jellie zodanig geïnspireerd dat zij hiermee na terugkomst in 2003 verder is gegaan. Eindelijk na jaren van twijfel heeft de wereldreis de doorslag gegeven de knoop door te hakken en haar hart te volgen. Nu heeft zij inmiddels haar eigen Atelier en Galerie aan huis in het mooie Zuid-Limburgse Heuvelland, zodat zij haar creativiteit volop kan gebruiken voor haar passie: klei!

Raku gestookte vogels
Raku is een eeuwenoude stook/glazuur techniek die zijn oorsprong vindt bij de Japanse Zen-cultuur uit de zestiende eeuw. Er werden destijds op die manier theekommen gemaakt. De werkstukken werden tot duizend graden gestookt, waarna ze met een tang uit de oven werden gehaald en aan de buitentemperatuur blootgesteld. Hierdoor scheurde het glazuur en in de loop der tijd kleurde de thee de scheurtjes donker. In de jaren zestig ontstond met name in Amerika de westerse methode. Hierbij werd de theeceremonie vervangen door een rookproces. Waardoor je meteen resultaat hebt Na de temperatuurshock worden de werkstukken in een ton met brandbaar materiaal gedaan, waardoor deze vlam vat. Vervolgens wordt hier een deksel op gelegd. Door het zuurstoftekort ontstaat een rookontwikkeling. Deze rook trekt in de scheurtjes en alle andere delen van het werkstuk die niet geglazuurd zijn en kleurt deze grijs/zwart. Hierna worden de werkstukken gepoetst en klaar is Jellie!

De techniek
Jellie maakt haar vogels met de hand. Zij gebruikt geen mal. Zij maakt een ronde bal, die zij doormidden snijdt en op de ouderwetse manier uitkneedt (het bekende duimpotje). Daarna verbindt zij de twee helften aan elkaar en maakt zij voor de vorm gebruik van de lucht die erin zit. Vervolgens gaat ze verder met het bouwen en fantaseren en zodra de klei leerhard is, maakt ze er een gaatje in. Dan is de vorm definitief. De tweede fase: het glazuur wordt met een penseel opgebracht. Dit is een erg precies werkje. Na de raku-stook worden de poten gelast en wordt er binddraad omheen gedraaid voor een betere afwerking, waarna alles gelijmd wordt. De kop en staart worden verder afgewerkt met kralen van hout, glas of keramiek. Elke vogel is uniek. De meeste zijn rond de 25 à 30 cm hoog.
-->

Clemens Briels

Clemens werd geboren in Son, Brabant in 1946. De kunstwerken van Clemens Briels zijn collector items voor liefhebbers van topdesign en kunst. Clemens Briels kiest bewust voor nieuwe uitdagingen, waarbij hij academische wetmatigheden ten aanzien van perspectief en vlakverdeling inruilt voor zijn eigen visie op het antipodisme. Zelf zegt hij hierover: “Elk mens is op zoek naar zijn eigen antipode. De één doet dit door te gaan bungy-jumpen, de ander door te fietsen in de bergen van Nepal. Ik doe het door spontaan uitdrukking te geven aan mijn eigen hersenspinsels en fantasie, onder het motto: ‘there’s no need to look forward, if you can practice your fantasy now!'”

Clemens Briels groeide op in een groot gezin. Al van jongs af aan wilde hij kunstenaar worden. In 1965 begon Clemens Briels daarom met een opleiding aan de Academie voor Industriële Vormgeving in Eindhoven, met als doel kunstenaar te worden. Door allerlei omstandigheden kwam Briels echter in de reclamewereld terecht en werd hij een succesvol art director, maar op 45-jarige leeftijd besloot hij definitief voor het kunstenaarschap te kiezen.

Clemens Briels werkt vooral met felle kleuren. Zelf zegt hij hierover: “Ik vind het fijn om met felle kleuren te schilderen. Ik houd niet zo van die sombere schilderijen. Misschien heeft het ermee te maken dat ik een extravert mens ben.” Hij haalt zijn inspiratie uit zijn eigen belevingswereld, samen met de indrukken die hij overal opdoet. Hij wil bewust niet “involved” raken met trends. Clemens Briels: “Ik ben gewend uit de reclame om te werken vanuit een opdracht. Om te voldoen aan strenge voorwaarden. Dat heb ik nodig. Ik ben niet iemand die gaat zitten en denkt ‘wat zal ik nu weer eens gaan maken?’. Ik ben in feite mijn eigen opdrachtgever. Als ik iets maak, moet ik daar een bepaalde bedoeling mee hebben. Dan ben ik ook het sterkst.”

Behalve op een groot aantal plaatsen in Nederland, is (of was) het werk van Clemens Briels vanaf 1990 op de meest uiteenlopende plekken van de aardbodem te zien. Op Curaçao en St. Maarten, New York, Stockholm, Antwerpen, Hannover, Stuttgart en zelfs in Kuala Lumpur, om maar enkele locaties te noemen. Tevens behoren veel internationale concerns tot zijn opdrachtgevers, zoals Leolux, Intercal Telematics, Pfizer Pharmaceutical, Philips en de VSB-Bank. In 1994 ontving Clemens Briels voor zijn boek “Antipodism” de prestigieuze, internationale Award van de gerenommeerde Simpson Paper Company uit San Fransisco U.S.A. Voor de Olympische winterspelen van 2002 in Salt Lake City heeft Clemens Briels het officiële schilderij gemaakt dat te zien was op affiches en officiële merchandising.
-->

John Deckers

Hij studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten in Hasselt (België) van 1988 tot 1994, en aan de Academie voor Plastische Kunsten in Genk, van 1992 tot 1995. Tevens volgde hij 1995 nog een cursus glasfusen in Hilversum.

John Deckers ontwikkelde in de loop der jaren een eigen persoonlijke beeldtaal. Het resultaat is een overtuigende compositie van balans en verhoudingen. Zijn beelden en sculpturen maakt hij voornamelijk in brons, koper, r.v.s. en kortestaal. Vele werken van hem zijn inmiddels aangekocht door particulieren, stichtingen, bedrijven en gemeenten.

Exposities

Zijn werk werd o.a. geëxposeerd in galeries in Nederland, België, Frankrijk, Canada, alsmede op de Kunstrai in Amsterdam, Lineart in Gent en in het National Museum of Modern Art in Boekarest.
-->

Michel Janssens

Albert Van Wiemeersch schreef ooit m.b.t. het oeuvre van Michel Janssens:

‘In de actuele stromingen en tendensen pogen kunstenaars nieuwe vormen te ontwikkelen door het toepassen van allerlei exceptionele materialen: zij voelen zich niet meer gebonden door conventionele technieken. Bij de hedendaagse beeldhouwers die niet willen breken met het gebruik van de traditionele materie en blijven geloven in de grote betekenis en kracht van het metier bij het ontstaansproces van een driedimensionaal kunstwerk, neemt Michel Janssens een uitmuntende plaats in.

Met een eigen surreële verbeelding en geraffineerde expressie geeft hij in koper en ijzer, soms gecompleteerd met een objet trouvé, gestalte aan fascinerende wezens waarin de menselijke figuur steeds centraal staat.

Zijn sculpturen worden gekenmerkt door een specifiek realisme met symbolische trekken,door monumentaliteit zowel in het kleine als in het grote. Ze zijn evenzeer bewogen als ironisch streng en sierlijk, uitdagend en speels. Zijn persoonlijke variante vormenrijkdom en bewonderenswaardig improvisatievermogen gecombineerd met een uitgesproken kennis van problematische materies en technische vaardigheid onttrekken hem aan allerlei stijlloze invloeden en daarom is het niet relevant naar gelijkenissen te zoeken. Wel kunnen we verwijzen naar de wereld van Bosch en voel je hier en daar de polsslag van een grillige barokke beleving.

Michel Janssens bleef met zijn volkomen eigentijdse zeggingskracht en vernieuwde visuele opvattingen de fundamentele uitgangspunten van de klassieke beeldhouwkunst trouw, waardoor hij een betekenisvolle plaats in de plastische kunstwereld demonstreert…’
-->

Arno Kuppens

Arno Kuppens (signeernaam Nol) werd geboren in 1978 en is de zoon van beeldhouwer Jos Kuppens. In 2003 stuurde hij af in Genk op productdesign en stelt sindsdien geregeld tentoon in België en Nederland. Nol werkt voornamelijk met steen en polyester. De verschillende vormen die hij tegenkomt in het dagelijks leven zijn een doorlopende bron van inspiratie. Dit wordt door hem vertaald in een beeld: abstract, gevoelig en eenvoudig met harde en zachte tastbare lijnen. De toeschouwer kan hierin zijn eigen emotie beleven. Nol vertrekt graag vanuit een eivorm; een van de oervormen. Als de vormentaal van een product voldoening geeft wordt het tijdloos…
-->

Paul Beckers

Diep ontzag voor de oerkracht van alle leven is intens voelbaar in de beelden en schilderijen van Paul Beckers. Samengebald in zijn landschappen in mixed media of in zijn sculpturen van dieren laat de kunstenaar uit Meerssen (Limburg) zijn ervaringen en indrukken herleven. Esprit toont zijn meest recente werk in een jubileumexpositie.“Het is niet alleen de oerkracht van de landschappen en plekken, die meestal voor het niet scherpziend oog verborgen blijven of waar geen hond zich durft te wagen, die mij ontzag inboezemt. Hetzelfde ervaar ik bij de kracht van de boom die het asfalt opwerpt of een plant die ontspruit. Of het mooi is of lelijk, is voor mij onbelangrijk. Het gaat om het positieve van die ervaring, iets wat bij mij overheerst. Zoals ik blij ben dat ik leef”.

Beckers is nauwelijks te stoppen als hij eenmaal over zijn passie begint. Eenzelfde geestdrift, die men voelt als men zijn oerlandschappen induikt. Waar men deel wordt van het ondoordringbare, desolate en ongerepte, van zijn ruige berg- en rotslandschappen of van woestijn gletsjer en vulkaan. Voorafgaand aan deze beelden maakt de kunstenaar talrijke studiereizen; hij bezocht onder meer Engeland, Ierland, Noorwegen, Zweden, IJs- en Lapland, Lanzarote, verschillende staten van Amerika, Ardeche, Dordogne en Bretagne in Frankrijk en is nog lang niet uitgereisd. Indrukken die hij ervaart tijdens deze uitstappen, slaat hij op in zijn geheugen. Daarnaast maakt hij talloze foto’s en schetsen. Thuisgekomen weet hij ze met een intensiteit vast te leggen, die ook voor de toeschouwer voelbaar wordt. “Hieraan wil ik ook voldoen, anders vind ik mijn werk niet goed. Naast het gevoel voor schoonheid, ga ik net zolang door tot die kracht waarneembaar wordt. Daarom spat het in mijn werk, het loopt, het krabt, het borrelt, beweegt en vormt zich, net als in de natuur zelf.

Kijk nou naar de gletsjer in IJsland, die is boven wit, onbeweeglijk, maar zodra hij naar beneden komt gebeurd er van alles.Die kracht en kou moet je voelen”. Om dit te bewerkstelligen bouwt hij met verschillende materialen, als acrylverf, krijt en zand in talloze lagen op panelen of op papier. Hierin wordt gekrast en geschuurd net zoveel weggehaald tot het gewenste resultaat bereikt is. La Vallée des Merveilles een landschap boven Nice is bijvoorbeeld verwerkt op rijstpapier. Het wonderlijk licht effect van het werk correspondeert volkomen met de naam en momentopname van de desbetreffende plek. Het tegenovergestelde ervaart men in Painted Desert, een tweeluik met diepe tinten, waarin paars overheerst en met een woeste en heftige uitstraling.

Naast oprechte, pure beleving ervaart men durf en vakmanschap van een beeldend kunstenaar die al vijf- en twintig jaar als schilder actief is en die zeven jaar geleden de sprong naar het ruimtelijke maakte en ook beelden ging maken. Zijn sculpturen van stieren, karbouwen en paarden worden gekenmerkt door diezelfde oorspronkelijke oerkracht. Hun uiterlijk verweerd, getekend door de tijd,verkregen door een specifieke toepassing van terracotta en ijzeroxide. Beelden van ibissen en venussen vormen sierlijke uitstapjes naast het stugge, onverzettelijke van deze oerbeesten op hun sokkels. Monumentaal werk vormde een nieuwe uitdaging. In een frame bouwt de beeldhouwer Beckers aan de romp van het dier door plaatje voor plaatje op elkaar te lassen. Vervaardigd door een gedreven mens die het lukt om fulltime professioneel kunstenaar te zijn naast een normale veertigurige werkweek. En daarmee aangeeft zelf blijkbaar ook te beschikken over die zekere oerkracht, waar hij zulk diep ontzag voor heeft.