Jacob Hordijk (1948)

De bronzen beelden van Jacob Hordijk dragen herinneringen aan menselijke en dierlijke gestalten. Ze balanceren op de delicate grens van abstractie en figuratie, waarbij het oorspronkelijke model herkenbaar blijft en toch een eigen leven leidt, want tegelijkertijd bestaat elke sculptuur ook uit sierlijke strak gelijnde tekens in de ruimte.
Een uil die een prooi vangt, een schijngevecht van katers, kunnen voor Jacob Hordijk aanleiding zijn tot het maken van een beeld. Hierbij geeft hij gehoor aan een sterke innerlijke scheppingsdrang waarin klank, ritme, beweging en de oervormen van organisch materiaal samenvloeien. Zoekend en tastend legt hij het juiste evenwicht in de beweging vast, een punt van essentieel belang.
Om het hele scheppingsproces van begin tot eind te beheersen, richtte hij een bronsgieterij in en leerde eigenhandig de fijne kneepjes van het smelten en gieten. Een ambacht dat maar weinig beeldhouwe3rs onder de knie hebben.
‘Ik ben Edith Madou, beeldend kunstenaar gespecialiseerd in realistische keramiek. Mijn beelden zijn humoristisch en luchtig met een vleugje nostalgie, opgebouwd uit herkenbare voorwerpen waarin vissen de alledaagse situaties absurd maken. Inspiratie haal ik uit het dagelijks leven met de gezelligheid en de tradities in het Nederland van vroeger tijden tot nu.