Wim Kruijsse

Steen is een betoverende oermaterie, het geheugen van de aarde, uit steen hak ik beelden en het voelt zo vertrouwd alsof ik nooit anders heb gedaan. Elke keer weer als ik hak is het als het maken van een reis, van het verleden naar heden, naar het heden van de sculptuur en de reis gaat door……….. het oneindige in. Haar verleidelijke en schoone vormen blijven toekomst geven en het moet daardoor mijn thema zijn. De muze?, …….. Zij glimlacht,….. wetend en leidt,….. mijn hand en beitel door het weerbarstige gesteente.