Richard Graig Meitner (1949)

Richard Meitner studeerde van 1970 tot 1972 glaskunst bij Marvin Lipofsky aan de Universiteit van Californië, Berkeley, waarna hij van 1972 tot 1975 zijn studie vervolgde bij Sybren Valkema aan de Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam. Van 1981 tot 2000 was hij samen met Mieke Groot hoofd van het glas aan de Rietveld Academie. Zijn intellectuele, poëtische en altijd veranderende werk geeft een verscheidenheid aan invloeden en ideeën, van de Japanse textiel en Italiaanse schilderkunst tot aan de wetenschap en de natuurlijke wereld. Daarbij combineert hij verschillende materialen in zijn objecten, zoals roest, emaillen, brons, steen, verf en afdrukken. Meitner zwelgt in ongebruikelijke nevenschikkingen van vormen en ideeën, in de onbeantwoorde vragen en op het kruispunt tussen kunst en wetenschap. Kunst en wetenschap zijn pogingen om d.m.v. verschillende methoden te komen tot dezelfde waarheden. Beide zijn gericht op het vinden van meer informatie over onszelf en het universum dat wij bewonen, door het bestuderen en opnemen. Wetenschap probeert het universum uit te leggen aan de hand van regels, kunst is een poging om dit meer op een intuïtief, emotioneel en zelfs magische manier te verklaren. Wetenschap is grotendeels afhankelijk van de genialiteit van het intellect en kunst meer op het genie van de geest. Meitner heeft als doel in het maken van zijn beelden en objecten, het creëren van momenten van verbazing en verrassing, magische momenten, waarop de kijker zich afvraagt wat hij of zij ziet en na begint te denken over dingen en de relaties tussen hen op nieuwe manieren. Volgens Meitner is magie een moment waarop er iets gebeurd dat niet past in uw geloof. Als je niet denkt volgens vaste neutrale paden, bent u bezig creatief te denken. Meitner bedoeld in zijn werk geen uitspraken te doen, over alles wat hij weet , maar hij probeert te communiceren over wat hij niet weet. Hij doet dat met behulp van beelden in plaats van woorden. Voor hem is kunst functioneel indien het vragen oproept en niet per se antwoorden geeft, wat uitnodigt tot nadenken.