Paul Timmermans

Paul Timmermans (1945) heeft sinds de jaren zestig fragmentarisch geëxperimenteerd met ruimtelijke objecten (klei-, gips- en gasbetonobjecten, schroot- plastieken). In de jaren tachtig kwam hij in aan raking met “hakken in steen”. Denken en werken in de “negatieve ruimte”, of beter gezegd: het ontdekken van de inhoud, door voorzichtig de niet relevante buitenkant te verwijderen, bleek een bijzondere fascinatie te hebben. Dit geldt vooral bij het werken in hardere steensoorten. Meer dan in de zachtere steensoorten, is een voorzichtig en weloverwogen voortgaan vereist, om in de harde steen tot een geslaagde samensmelting te komen van de wil van de natuur en de wens van de beeldhouwer. De steen enerzijds en gedachten, schetsen en soms een summier model anderzijds, vormen het vertrekpunt voor een beeld. Het uiteindelijk resultaat wordt soms pas na verschillende stadia bereikt en kan verrassend afwijken van het oorspronkelijke idee. De onder- werpen zijn aan het leven ontleend: de mens, het menselijke in verschillende facetten.