Marianne Meuwese

Meteen na het bekijken van een serie schilderijen van Marianne Meuwese, vroeg ik me reeds dingen af. Zijn haar landschappen puur fantasie of zijn ze nabootsing van de werkelijkheid? Hoe krijgt zij die fascinerende texturen? Hoe komen haar kleuren tot stand? Waarom voel ik emotie en spiritualiteit in haar werk en is dit ook haar bedoeling? Daarom ben ik haar gaan interviewen. Marianne laat de beelden ontstaan onder haar vingers. Uren lang werkt zij onafgebroken op haar atelier in Amsterdam Noord zonder model of voor opgezet plan. Haar focus is het verkennen van haar materiaal en de hoop dat zij hierdoor zichzelf steeds zal verassen. Twintig jaar geleden is zij met aquarel verf begonnen. Dit soort schilderijen vergt precisie en overwogen handelingen. Daar wil ze van af. Sinds 1998 werkt zij heel anders en gebruikt nu acryl verf, medium, pasta’s, marmerpoeder en collagepapier om vrijer te mogen werken, om het beeld ondergeschikt te maken aan de opbouw en proces van het schilderen zelf. Ze is niet met het eindresultaat bezig al hoewel ze rekening houdt met de sfeer die het beeld oproept. In die zin is er sprake van het omzetten van gevoelens van spanningen en contrast, onderdelen van haar eigen natuur, die in haar natuur schilderijen terecht komen door een onconventioneel gebruik van kleur. Terwijl zij momenteel zich laat inspireren door hedendaagse figuratieve schilders zoals Paula Evers, Raymond Huisman en Jan van Lokhorst, zoekt zij haar houvast eerder in de abstractie. Ze zegt zelf dat zij op een ontdekkingsreis is en de weg die zij nog te gaan heft lijkt langer dan wat zij tot nu toe heft afgelegd. Deze openheid schenkt kracht aan het proces. Zij verlegt steeds haar grenzen en durft haar palet te veranderen. Daardoor ontstaat een boeiende verdieping in haar werk die emotioneel van aard is en spirituele lading in het schilderij achterlaat.