Lia Versteege

Mijn werk gaat over de bron van het bestaan, het leven. Een gigantisch onderwerp met een schijnbaar miniem begin. Atomen, moleculen en cellen. Tot metafoor versteend. Altijd hebben wij mensen gezocht naar de bron van het bestaan. We hebben een reden nodig om een zinvol leven te leiden, we willen bewust deel uitmaken van een groter geheel. Mythes, goden en religies bieden al eeuwen uitkomst. Nu maken grote vorderingen binnen de wetenschap dat we misschien onze overtuigingen over de zin en de bron van het bestaan bijstellen. Seen brengt me dicht bij de oorsprong. Tezamen met mineralen is steen het oudste materiaal op aarde. De aarde die niet meer is dan een kleine kiezel in het heelal. Het onmetelijke heelal met miljarden zonnestelsels. Als dat niet vraagt om nederigheid. Nederigheid en stilte. Een stilte voorbij ons rumoerig bestaan. Bezinning, beschouwing, overpeinzing, bespiegeling, contemplatie, meditatie, leegte Doorleefde verstilling.