Anita Duijf

Bouwstenen van figuratie en abstractie

Omdat Anita Duijf al in haar eerdere werk bijkomstigheden negeerde en direct op het centraie beginsel af ging om dat met feile kleurtoetsen op het doek gestalte te geven stevent ze ook nu recht af op de knooppunten in de samenieving waar de obstakeis ie vinden zijn die vrijheid en humaniteit in de weg staan. De meest fundamentale gedachten die cuituren ontwikkelen met betrekking tot aard en inrichting van de wereid en de positie van de mens daarbinnen vinden we in hun religies en wereldbeschouwelijke systemen. Die netwerken van betekenissen en zin, sturen en bepalen ons dageiijks handelen en voelen bijna totaal, maar weinigen zijn zich bewust van hun inhoud omdat ze als vanzelfsprekend worden ervaren. Anita Duijf onthult ons wat volledig in het zicht lag maar desondanks verborgen bleef. Ze toont, net ais in haar tulpenschilderijen de samengebalde krachten die een uitweg zoeken en de barrieres en hinderpaien die in de weg staan. Haar doeken zijn in die zm ievens een oproep en een manifest, een visualisering van de steeds wijder wordende breuken en scheuren in oude en versteende instituties die tekort doen aan de menselijkheid van de ‘andere heift‘ van de wereldbevolking.